Even voorstellen:

Mijn naam is Robbie Borst en deze homepage is mijn grootste hobby.

Rond 1997 begon ik bij Lycos een gratis site en deze was genoemd: depoema7777.

Maar toen mijn zusje Joke in 1998 ernstig ziek was (longkanker) begon ik mijn homepage uit te breiden.

Ik moest mijn verdriet en gedachten even kwijt en begon wat gedichten (van mezelf) en wat eigen gemaakte verhalen op de site te zetten.

Stukje bij beetje kwamen er ook wat dingen van en over Joke op de site en toen Joke op 16-06-1998 overleed, droeg ik mijn site op aan haar.

De site groeide uit op een goed bezochte homepage en dus stapte ik over bij Lycos, naar een betaalde site.

Ik kocht het domein en alles werd overgezet naar deze site: www.robbie-borst.nl.

Maar ondertussen (na ruim 10 jaar) is ook deze site aardig groot gegroeid en tijd om er een vervolg bij te nemen.

Hoe je daar komt, lees je op pagina 200 .

Dit vervolg zal ook iets meer over Joke gaan, want tenslotte is deze site een ode aan haar.

Waarom juist aan Joke ? (ik ben heel veel dierbare verloren) en niet alleen Joke.

Toch is het een ode aan haar, want zij was mijn dierbaarste.

Joke was drie jaar jonger dan ik en ik bezit meer broertjes en zusjes.

Maar Joke was speciaal en dit zeg ik niet omdat zij er nu niet meer is.

Joke stond altijd voor je klaar en had een lief en zacht karakter.

Joke had een eigen mening, maar nooit een oordeel en al zeker geen vooroordeel.

Iedereen was welkom en kon ze je helpen ? dan deed ze dat.

Alles besprak ik met haar en we konden elkaar door en door.

Mijn diepste geheimen, ik deelde ze met Joke en zij heeft ze mee haar graf in genomen.

Joke werd door iedereen op handen gedragen, maar niet door iedereen ook netjes behandeld voor haar goed doen.

Er waren genoeg lui die aardig van haar profiteerde, maar Joke was hier blind voor.

Haar eerste huwelijk was een ware hel en van haar tweede huwelijk heeft ze helaas niet lang mogen genieten.

Kanker, een ongeneselijke rot ziekte, de hoogste prijs die zij betaalde.

Dagen heb ik in de kerk zitten bidden (en ik ben niet eens gelovig), maar wat kon ik anders nog doen ?

Twee dagen voor haar verjaardag kwam de klap, Joke was er niet meer en ik verloor een groot deel van mijn hart.

Alles bespraken we en geheimen voor elkaar hadden wij niet, alhoewel….

Er was één persoon die haar alles in deze wereld was, haar aller grootste bezit, haar dochtertje.

Omdat de bevalling puin was en het kind met de keizersnee gehaald werd, kreeg Joke de geboorte niet mee zo ze had gehoopt.

Toen het ook nog eens een confeuse kindje werd, was de geboorte voor joke een ware hel.

Haar dochtertje was voor Joke dan ook haar popje en zo vertroetelde zij haar ook.

Waar Joke ging, ging ook haar kind, geen seconde verloor ze haar uit het oog.

Hoe wreed, dat ze ook hier niet lang van mocht genieten.

Joke was een echte moeder en zelfs toen ze dood en dood ziek was, dacht ze aan haar kind.

Joke werd gecremeerd en haar as werd in een urn, in een graf gezet.

Nu kon haar dochter ergens heen, een plekje waar haar moeder lag.

Ik wist hier niets van (dit was Joke haar geheim) en werd mij op een harde en pijnlijke manier duidelijk.

Eerst kon ik haar gaan cremeren (want joke wou NIET begraven worden) stel dat je nog leeft en dan in je kist weer wakker word.

Nee, Joke wou hier niets van horen en al zeker niks van weten.

Toch werd haar Urn in een graf gezet (voor haar dochter) en kon ik mijn liefste zusje ook nog eens begraven.

Twee dingen waar Joke en ik vaak over spraken: nooit begraven maar cremeren en dan zei ik: alleen je vijand cremeer en begraaf je, zekerheid voor alles.

Ja, een ding had Joke dus nooit met mij besproken of gedeeld, dat ze niet alleen gecremeerd, maar ook begraven werd.

Het graf is er inmiddels niet meer, maar ik hoop dat joke nog heel lang in vele harten door zal leven en daarom deze homepage een ode aan: Joke Borst.